while going home from justy's crib i realized na kaya pala kami mag kakaibigan ng mga barkada ko, coz may mga pareparehas kaming mga problema sa bahay,

ang daming comon things, problems meron samin, imagine, nandyan yung parents pero not der to guide us, broken family, sobrang strick yung parents or yung grandma, sobra kung maka grounded, hinde na kami pinapakingan pag nag explaine kami, lage sila ang tama,
we don't have freedom,

kaya cguro pag umaalis kami sobrang, saya namin coz' nafifil namin yung freedom, yung LOVE, msakit nga walang parents, pero kung meron man para ka namang hinde nag eexist sa bahay, kung hinde, pag dating mo tulog na sila o wala na silang panahon sayu,

gusto namin makaramdam ng LOVE, ayaw namin ng puro sermon, oo sabihin na natin, yang sermon na yan para tumino kami pero, kung paulit ulit hinde na kami nakikinig, wala ng kwenta, WE WANT LOVE FROM YOU! kya nga masaya kami kapag kumpleto sa barakada kapag nag iinuman, kasi dun we feel so free, we can do anything walang nag babawal,

yung tipong kahit nag iinuman at lasing na yung iba handa parin makinig ang isang kaibigan mo sa problema mo, at hinanakit mo, nagagawa ba yun ng mga magulang natin hinde db? kasi ang gusto nila gusto lang nila, masarap mag kwento sa isang kaibigan ng problem mas lalo na kung pareparehas kayung nakaka experience nun,

lageng sinisisi sa barkada na kaya kami nag bubulakbol, lakwatcha ng lakwatcha, pero hinde lang tayu nag sasalita, ayaw na lang natin mag reason out kasi d naman din tayu papakingan, ang hinde nila alam sa bawat tambay natin sa bawat inuman na ginagawa natin, sila yung pinag uusapan, sa inuman tayu nag lalabas ng sama ng loob, sa tambay tayu nag oopen ng problema natin, at sobrang mga kaibigan natin pinaparamdam na LOVE na hinde mapakita ng mga tao na dapat mag paramdam nito

sabihin nila, wala naman kwenta barkada mo eh, pero ayaw na lang natin ipakita na meron kwenta toh, kung nakikita mo lang na nag aaral kami pag may exams, nag tutulungan kami pag may problema kami, kasi kami lang nagkakaintindihan,




REFECTIONS:

masakit cgruo kung since birth wala na yung parents mo, yung tipong hinde mo man lang naramdaman yung HUG, KIS, turuan ka ng mga CLOSE,OPEN, mag salita ng MAMA, PAPA, tapos lumaki ka pa sa bahay na hinde ka nag eexist, sa twing nag hahanap ka ng kalinga ng magulang wala kang mahanap, ang gagawin mo na lang yakapin yung unan at umiyak,

masakit din cguro kung buo kayu, pero panay ayaw naman yung ngyayari sa buhay nyo mag anak, parang kampi kampihan dun wala din kwenta,

masakit cguro kung buo nga din kayu pero nag hihirap kayu, hinde mo na alam kung san kayu kukuha ng pera, panay kamalasan na yung ngyayari sa buhay nyo, tipong sumusuko na ka ng mabuhay, pag nakikita mo magulang mo hirap na hirap nah,

masakit cguro kung mayaman nga kyu pero wala ng panahon yung mga magulang mo kausapin ka, wala ng panahun para kamustahin yung grade mo, yakapin ka, halikan ka, makipag kwentuhan kasi sobrang busy sa trabaho.

msakit din cguro kung yung parents mo may kanya knya ng buhay panay may kabit nah, pany mag kanya kanyang buhay na hinde mo na lam kung san ka lulugar, san ka ba dapat pumunta, sino ba dapat kong samahan, tama ba toh?

masakit din cguro pag 2nd family ka, tapos hinde ka natutulungan ng asawa ng mom/dad mo kasi may pinapriorities nya yung 1st family kaya nakikita mo na nag hihirap dad/mom mo,

ang dami naming problema, pero nakakayanan namin, kaya nga kami na buo mag baabarkada eh, kasi pare parehas kami ng problema dB? masaya kami kasi parehas kami ng sitwasyon, sino pa nga ba mag tutulungan for change kung di tayu tayu din db? mag kakaibigan? i love you friends, tatagal tayu huh! mwah, GO FOR CHANGE!

-rhed